Friday, 8 February 2013

The Face Behind The Smiles ; ใบหน้าเบื้องหลังรอยยิ้ม



สิ่งแรกที่เห็นเมื่อก้าวเท้าเข้าในร้าน SUDA Ricebar ย่าน Covent Garden คือ”รอยยิ้ม” บนใบหน้าขาวดำเป็นร้อยๆ เรียงต่อกันเป็นแพจากชั้นหนึ่งขึ้นไปชั้นสองของร้าน ให้ความรู้สึกเป็นกันเองและอบอุ่นใจแกผู้มาเยือนอย่างบอกไม่ถูก

“ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจให้มันดูไทยนะ แต่พอมาแปะรวมๆกันแล้วมันมีอารมณ์ความเป็นไทยอยู่มาก” คุณ โอ๊ต ชัยสิทธิ์ จุนเจือดี เจ้าของผลงานพูดถึงงานโดยรวมของเขา ในนิทรรศการ “Everyday Portrait” ที่รวบรวมภาพถ่ายขาวดำของใบหน้าผู้คนซึ่งคุณโอ๊ตได้พบเจอตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา ถ่ายบันทึกไว้วันละภาพ เหมือนกับการเก็บไดอารี่ โดยมีนายแบบนางแบบหลายเชื้อชาติ(ประมาณครึ่งหนึ่งเป็นคนไทย) และภาพส่วนมากมักจะมีรอยยิ้มอยู่ด้วย ในจุดนี้คุณโอ๊ตอธิบายว่า
“ผมอยากจะแบ่งปันความรู้สึกที่ดีๆ เป็นการส่งความสุขแบบหนึ่ง โดยเฉพาะในโปรเจคนี้ที่จะเลือกรูปและอัพโหลดรูปขึ้นfacebookเวลาประมาณเที่ยงคืนของทุกวัน คือหลังจากที่เหนื่อยๆเครียดๆกันมาทั้งวัน แล้วพอเวลาเราเห็นรูปเหล่านี้โผล่ขึ้นมาบนfeed เป็นใบหน้าคนยิ้มให้เรา ผมว่ามันก็ทำให้รู้สึกดีได้นะ”

การเก็บภาพความรู้สึกดีๆไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับคุณโอ๊ต เพราะตั้งแต่เขาเรียนอยู่ที่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการออกแบบ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี เขาก็รับงานถ่ายภาพหลายแขนง ทั้งงานแฟชั่น งานรับปริญญา งานถ่ายภาพจากสำนักพระราชวัง รวมไปถึง งานที่เขาถนัดและชอบที่สุด นั่นก็คืองานwedding หรือการถ่ายภาพงานวิวาห์นั่นเอง

แต่ถึงแม้จะได้เป็นช่างภาพงานล้นมือตั้งแต่อายุยังน้อย หนทางของคุณ โอ๊ต ชัยสิทธ์ ก็ไม่หยุดอยู่แค่นั้น เพราะหลังจากที่เรียนมหาวิทยาลัยจบ คุณโอ๊ตยังตั้งใจที่จะหาประสบการณ์ต่อและตามล่าหาฝันการเป็น”ช่างภาพระดับโลก” จึงทำงานเก็บเงิน จนครบหนึ่งล้านบาท ซื้อตั๋วมาศึกษาต่อที่อังกฤษด้วยลำแข้งของตัวเองด้วยอายุเพียงยี่สิบสี่ปี และเริ่มได้รับงานกับชาวอังกฤษเป็นช่างภาพwedding ณ กรุงลอนดอนอย่างเต็มตัว พอถูกถามว่าถ่ายภาพงานแต่งคนไทยหรือคนอังกฤษยากกว่ากัน คุณโอ๊ตหัวเราะเบาๆและตอบว่า “ยากคนละแบบนะ คืองานแต่งคนไทยต้องถ่ายอยู่ตลอด เดินก็ถ่าย นั่งก็ถ่าย ทั้งในพิธีนอกพิธี ต้องทุ่มตัวเกินร้อยจริงๆ แต่ของที่นี่ต้องรู้กาละเทศะ ต้องไปแนะนำตัวกับผู้คนในงาน ไม่ใช่เอะอะก็ถ่าย แชะๆ จนไปรบกวนเขา เราจะเก็บภาพได้ในเฉพาะบางช่วงเท่านั้น เช่นอย่างตอนที่เขาพูดspeechนี่ก็ต้องสำรวม  มีครั้งแรกๆเคยถ่ายเกินเลยจนโดนเขาไล่ออกจากโบสถ์ก็มี”

นอกจากรูปแบบของงานแล้ว รูปแบบชีวิตในฐานะช่างภาพในไทยและอังกฤษก็ต่างกันอย่างมากเช่นกัน…
“คือที่ไทยผมไม่เคยจะต้องสมัครงาน เพราะรู้จักคนเยอะ เพื่อนๆก็แนะนำบอกต่อกันอยู่ตลอด แต่พอมาที่นี้ต้องเขียนจดหมายสมัครงานเป็นครั้งแรก กว่าจะหางานได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน” คุณโอ๊ตยิ้ม
“ในช่วงเริ่มต้นผมส่งจดหมายสมัครงานพร้อมตัวอย่างผลงานไปเป็นพันฉบับ แต่ไม่มีใครตอบกลับเลย (หัวเราะ) จนต้องค่อยๆเรียนรู้ว่า เวลาส่งผลงานไปที่ไหนก็ตาม ต้องพยายามเขียนอะไรสั้นๆ เป็นหัวข้ออ่านง่าย และแนบรูปใหญ่ๆ ดูได้ชัดเจน”
สิ่งเหล่านี้เขาไม่ได้เรียนรู้จากสถาบันไหน หากแต่เป็นการลองผิดลองถูกและเรียนรู้เอง ต่อสู้กับจุดอ่อนของตนเองหลายต่อหลายครั้ง
“คือในทุกๆงานที่ทำ หลังเสร็จแล้วผมจะเขียนเลยว่า งานนี้พลาดอะไรตรงไหนบ้าง และในงานครั้งหน้าเราจะแก้ไขมันให้ดีขึ้น จนสมบูรณ์แบบได้อย่างไร”

กว่าจะมาถึงวันนี้ คุณโอ๊ต ชัยสิทธิ์ได้สะสมประสบการณ์ ทั้งด้วบการรับงานเองและไปฝึกงาน, เป็นผู้ช่วยให้กับช่างภาพชื่อดัง อาธิเช่น Adrian Mott, Hugh O's malley และ Rankin จนในทีสุดก็ได้รับโอกาสแสดงงานsoloครั้งแรกของตัวเองที่อังกฤษ ด้วยผลงานที่เริ่มต้นจากโปรเจคเล็กๆที่โรงเรียน จนเติบโตเป็นชิ้นงานกว่าสี่ร้อยชิ้นและยังคงเพิ่มขึ้นวันละรูป ทุกๆวัน  

“ผมสนใจ เรื่องของจิตวิทยา (psychology)มาก โดยเมื่อก่อนจะสนใจเรื่องเทคนิค และก็พัฒนามาเรื่อยๆจนภาพนั้นมีองค์ประกอบและแสงเงาที่ถูกต้อง เป๊ะๆ แต่มันยังขาดความรู้สึกอยู่ กลับกันกับบางภาพที่แม้จะเบลอไปบ้าง แต่ถ่ายทอดอารมณ์ของคนในภาพออกมาได้เหมือนจริงมาก จึงทำให้เราสนใจศึกษาและมุ่งจะดึงความรู้สึึกออกมาจากรูปถ่ายให้ได้ ในโปรเจคนี้ผมจึงกำหนดลักษณะของภาพแบบเรียบง่าย เป็นภาพheadshot ขาวดำ แต่จะพยายามดึงความรู้สึกของนายแบบนางแบบออกมาให้ได้มากที่สุดในฟอร์แมตที่จำกัดนี้” คุณโอ๊ตกล่าว
“หากสังเกตดีๆจะเห็นได้ว่ารูปทุุกๆรูปจะมี signatureของผมอยู่ คือแสดงออกถึงความเป็นคนที่positive คิดบวกและมองโลกในแง่ดี ซึ่งสิ่งเหล่านี้เกิดจากปฏิสัมพันธ์ของช่างภาพและผู้ที่เป็นแบบ โดยแม้จะเจอกันเป็นครั้งแรกแรก แต่ผมจะพยายามลดกำแพงระหว่างกันออกมาที่สุด จนสามารถรอยยิ้มที่เป็นรอยยิ้มจากใจออกมา ซึ่งสิ่งนี้แหละที่ผมคิดว่าเป็นบุคลิกที่แท้จริง ไม่สามารถปันแต่งขึ้นมาได้” moment of happiness นี้เองจึงเป็นสิ่งที่ถูกเลือก ถูกถ่ายทอดออกมาในงานทุกๆชิ้น แสดงให้เห็นอัตตาลักษณ์ความเป็นไทยแบบอารมณ์ดี และกลายมาเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของเขาในที่สุด

ขณะที่เดินออกจากร้านผมชำเลืองมองดูรอยยิ้มบนผนังอีกครั้ง หนึ่งในนั้นก็เป็นภาพใบหน้าของผมรวมอยู่ด้วย  แต่แปลกดีที่คราวนี้ เมื่อมองรอยยิ้มของตัวเองดันดูไม่เห็น “โอ๊ต มณเฑียร” ซักเท่าไร…

เนื่องจากแสงเงาที่ลงตัวและความรู้สึกที่เปี่ยมล้นในภาพ ทำให้ผมกลับมองเห็นใบหน้าของคุณ “โอ๊ต ชัยสิทธิ์” ซ้อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มของตัวเองไปเสียแล้ว…
ภาพโดย โอ๊ต ชัยสิทธิ์
ติดตามผลงานเพิ่มเติมได้ที่ http://www.oat-chaiyasith.com/

Tuesday, 5 February 2013

Oscar Wilde in souvenir shop ; Oscar Wilde ในร้านขายของที่ระลึก

 เป็นเหมือนกันไหม? ที่เวลาไปนิทรรศการแล้วต้องแวะดูร้านขายของที่ระลึก?

ประมาณว่าหากทุนทรัพย์จะไม่พอจับจองศิลปะชิ้นนั้นๆ  ก็ขอซื้อโปสการ์ด สูจิบัตร พวงกุญแจ กระจุกระจิกอะไรก็ได้ไว้เป็นของต่างหน้าแก้ขัดไปละกัน  แถมบางครั้งของที่ระลึกนั้นมีความสร้างสรรค์(และใช้ได้จริง)มากกว่างานที่ถูกจัดแสดงเสียอีก!
ยกตัวอย่างที่ British Library ซึ่งนอกจากจะเป็นบ้านหลังที่สองของผมช่วงทำวิทยานิพนธ์แล้ว  shopของเขายังเต็มไปด้วยของเก๋ๆจากคอลเล็กชั่นหนังสืออันใหญ่โตมโหฬารติดอันดับต้นๆของโลก  ทั้งภาพพิมพ์จากชุดนวนิยายอมตะ, หนังสือหายาก, แผนที่สมัยก่อน ไปจนถึงของชิ้นเล็กอย่าง ปากกาหัวแร้ง หรือ ชุดคั่งตราประทับพร้อมขี้ผึ้งสีแดงเลือดหมู แต่สินค้าล่าสุดที่ประทับใจผมมากคือ ชุดเทียนหอมและน้ำยาปรับอากาศ รุ่น Ex Libris  (ภาษาละตินแปลว่า “จาก หนังสือ”) โดยกลิ่นของเทียนหอมเหล่านี้ถูกดีไซน์ขึ้นจากลักษณะวรรณกรรมของนักเขียนโปรดของคุณ!  เล่นเอาหนอนหนังสืออย่างผมพิศวงสนเท่ห์ได้ชะงัก ยิ่งกลิ่นแรกที่หยิบขึ้นมาดมนั้นได้รับแรงบันดาลใจจาก Oscar Wilde นักเขียนในดวงใจ พร้อมqouteคำพูดติดข้างกล่องจากเจ้าตัวว่า “ผู้ใดที่ใช้ชีวิตอยู่อย่างถ่อมตัว จำต้องทุกข์ทนกับจินตนาการที่ขาดแคลน” (Anyone who lives within their means suffers from lack of imagination”) บ่งบอกถึงความหรูหราฟุ้มเฟือยอันเป็นเอกลักษณ์งานเขียนของเขาได้อย่างสะใจ

จริงๆแล้ว Oscar Wilde มีผลงานไม่มากนักเมื่อเปรียบเทียบกับนักเขียนคนอื่นๆในยุคเดียวกัน  งานเขียนของเขาส่วนมากจะเป็นบทความประชดสังคม, นิทานเรื่องสั้น และ งานประพันธ์บทละคร  แต่Wildeไม่ได้โด่งดังจากงานเขียนเท่านั้น เพราะเขาคือstyle guruคนแรกของโลกตะวันตก ด้วยรสนิยมอันดีเลิศ ประกอบกับตัวตนอันอื้อฉาว และอุมการณ์ที่ชัดเจน(Wildeมีส่วนร่วมในการสนับสนุนและเผยแพร่ Aesthetic movement) ทำให้เขาเป็นหนึ่งบุคคลสาธารณะที่โด่งดังที่สุดในศตวรรษที่19 นอกจากนี้ ในวันที่20 มิถุนายน ค.ศ. 1890  นิยายเรื่องแรกและเรื่องเดียวของเขาถูกตีพิมพ์ในนิตยสาร Lippincott’s และได้สร้างความแตกตื่นให้แก่ผู้อ่านทั่วประเทศ จนเหล่านักวิจารณ์ต่างออกมาด่าดอความฉาบฉวยและเนื้อหาที่เต็มไปด้วยการบิดเบือนจรรยาบรรณอันดีงามของผู้ดีอังกฤษ นิยายเรื่องที่ว่านั่นก็คือ The Picture of Dorian Gray นั่นเอง

หนึ่งร้อยปีจากวันนั้น ผมได้มีโอกาสอ่านนิยายเรื่องที่ว่า ณ กรุงลอนดอน ที่ซึ่งเป็นถิ่นกำเนิดและฉากหลังของหนังสือทั้งเล่ม และถึงแม้ว่าลักษณะของสถานที่จะแตกต่างไปจากคำบรรยายในหนังสือ (อาธิเช่น Covent garden ที่ในยุคสมัยนั้นถือว่าเป็นแหล่งมั่วสุมสกปรก แต่ปัจจุบัญกลายเป็นที่ตั้งของโรงอุปรากรณ์หลวงและเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ เป็นต้น) แต่ลักษณะของ “อารมณ์” และ “ผู้คน” นั้นยังเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยน โดยเนื้อเรื่องนั้นเล่าถึง เด็กหนุ่มที่ย้ายเข้ามาในเมืองใหญ่เพื่อเรียนรู้โลกกว้าง ถูกรุมเร้าด้วยแสงสีและกิเลสตัณหา และสิ่งเติมแต่งอันสวยงามฉูดฉาด ล้อมรอบไปด้วยสังคมชั้นสูงที่รักการติฉินนินทา ใส่หน้ากากเข้าหากัน ในเรื่องเขาได้รับของขวัญจากเพื่อนจิตรกรเป็นภาพเหมือนของตน หากแต่ภาพพิศวงนั้นได้เก็บวิญญาณของเขาไว้ ทำให้ชายหนุ่มมีรูปโฉมที่สวยงามอมตะ ส่วนในภาพนั้นรูปเขากลับบิดเบี้ยวสยดสยองมากขึ้นเรื่อยๆตามการกระทำอำมหิตของเขา…
ในจุดนี้ ถึงหน้าตาผมจะไม่ได้งดงามเหมือน Dorian Gray แต่แก่นสารนิยายของเขานั้นโดนใจ เหมือนว่ากำลังอ่านบันทึกของตัวเองในฉากของศตวรรษที่19! อาจเป็นเพราะถึงแม้สิ่งนอกกายเราจะเปลี่ยนไป แต่ธรรมชาติของคนก็ยังคงเป็นไปด้วยความโลภ โกรธ หลง ต้องการที่จะเป็นที่รักใคร่ของคนรอบข้าง และไม่ว่าจะในยุคสมัยใด แสงสีของลอนดอนก็ยังสามารถดึงเอาความดิบนั้นออกมาได้อยู่เสมอ
ปัจจุบันนี้ ทุกๆครั้งที่ผมมองกระจกก่อนออกจากบ้าน ผมมองภาพสะท้อนของตัวเอง ประหนึ่งภาพวาดของ Dorian Gray  พลางพยายามเตือนตัวเองเสมอ ให้ไม่ทำความผิดพลาดซ้ำรอยกับพระเอกในเรื่อง ที่ตอนจบต้องประสบโศกนาฏกรรมจากความผิดบาปของตัวเอง… (ใครอยากรู้ว่าความผิดอะไรต้องลองหามาอ่านดู)



แน่นอนว่าในร้านขายของที่ระลึกนั้นมีเทียนหอมหลายกลิ่น บางคนอาจจะชอบกลิ่นหวานของมะลิและกุหลาบในเทียนของ Jane Austin,  บางคนอาจถูกใจกลิ่นอุ่นๆของต้นสนและก้านพลูจากเทียน Charles Dickens,
แต่สำหรับผมก็คงต้องเสียเงินกับกลิ่นของไม้หอม และเครื่องเทศ อันลี้ลับ,หรูหรา และ มีเสน่ห์ แบบOscar Wilde เป็นปริยาย

ลองคิดว่าถ้ามีเทียนหอมที่ได้แรงบันดาลใจจาก สุนทร ภู่ หรือ ปราบดา หยุ่น กลิ่นของมันจะเป็นอย่างไรนะ?

อ่านข้อมูลเพิ่มเติมของBritish Library ได้ที่ http://www.bl.uk/

Monday, 31 December 2012

Chirstmas in London Time Lapse

Merry Christmas from one of the most beautiful city in the world! ปีนี้หิมะไม่ตกแต่ก็ยังมีสีสันของแสงไฟและผู้คนให้ชื่นใจ สุขสันต์วันคริสต์มาสจากลอนดอนครับ

Friday, 26 October 2012

BIG DRAW DAY วันวาดรูปแห่งชาติ

ในขณะที่กลุ่มผู้เดินขบวนเริ่มรวมตัวกันอย่างหนาแน่นที่Tralfalgar square ผมกลับถือโอกาสหลบเข้า ย่านBloomsbury แทน เพราะนอกจากวันนี้(20 ตุลา 2012)จะเป็นวันที่ สหภาพแรงงานนัดกันออกมารวมพลเรียกร้องให้รัฐบาลพิจารณาการตัดงบที่ไม่สมควรแล้ว...ในปีนี้มันยังเป็นวันรณรงค์การวาดรูปแห่งชาติ หรือ  BIG DRAW DAYที่British museumอีกด้วย !



ตลอดเดือนตุลาคมของทุกๆปี จะสังเกตุเห็นว่าหลากหลายสถาบันทั่วสหราชอณาจักร ต่างลุกขึ้นมาจัดกิจกรรมให้กับลูกเด็กเล็กแดงไปจนถึงพ่อแม่พี่ป้าน้าอา มาร่วมกัน"วาดรูป"...นี่เป็นเพราะมูลนิธิ Campaign for drawing ได้จัดแต่งตั้งเดือนนี้ให้เป็นเดือนเฉลิมฉลองการวาดเขียน  โดยมีศิลปินแห่งชาติอย่างQuentin Blakeเป็นตัวตั้งตัวตี เชิญชวนชาวอังกฤษมาจับดินสอปากกากันอย่างสนุกสนาน เพราะเขาเชื่อว่า  การวาดรูปนั้นนอกจากจะให้ความบันเทิงแล้วยังถือเป็นเครื่องมือสำคัญของพัฒนาการทางสังคม  เป็นพื้นฐานของการศึกษาหลายแขนง และเป็นประโยชน์แก่การดำเนินชีวิตของมนุษยชาติอย่างไม่มีขอบเขต  (ว่าไปนั่น)  ส่วนทางBritish Museumเองก็ตอบรับแนวคิดนี้และเป็นผู้จัดงานขาประจำทุกๆปีไม่มีเว้น  จนครั้งมาถึงปัจจุบันนับเป็นBIG DRAW DAYครั้งที่13แล้วแหละ

ในปีนี้เนื่องจากทางพิพิธภัณฑ์กำลังจัดแสดงนิทรรศการ "Shakespere staging the world" กิจกรรมbig drawจึงมาในธีมที่เกี่ยวกับshakespere  ซึ่งก็มีหลากหลายworkshopให้เราได้เลือกกันอย่างเมามันส์ อาธิเช่น   Drawing Shakespeare's Lines: ใช้บทประพันธ์ของShakespeareมาเชื่อมต่อเรื่องราวของโบราณวัตถุจากทั่วโลก,  Drawing Shakespeare's London :วาดรูปเมืองลอนดอนในสมัยของShakespeare ด้วยcollectionจากศตวรรษที่17, ไปจนถึงสร้างภาพจากเส้นระดับสายตาแบบอียิตป์ โดยอาศัยแรงบันดาลใจจากศิลปะในพิพิธภัณธ์และบทละครเรื่องAntony and Cleopatra , และอื่นๆอีกมากมายจนเลือกไม่ถูก! สุดท้ายผมก็ไปลงเอยที่workshop Drawing techniques from Shakespeare's time เพราะดูน่าจะเอามาประยุกต์ใช้กับสายอาชีพได้มากสุด...


ประชากรส่วนมากในworkshopไม่ใช่เด็กวัยกระเตาะ แต่กลับเป็นสาวๆรุ่นใหญ่ บ้างเป็นศิลปินเต็มตัว บ้างก็วาดรูปเป็นงานอดิเรก รวมไปถึงครูผู้สอน ชื่อ Philippa Abrahamsที่แม้จะทำตัวเรียบง่ายแบบบ้านๆ แต่เธอเป็นถึงผู้เชี่ยวชาญด้านการบูรณะศิลปะโบราณที่มีความรู้โชคโชนมากๆ  เธอเริ่มเปิดหัวข้อการปฏิบัติการด้วยการบรรยายสั้นๆ จับใจความได้ว่า "การวาดรูปเป็นจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งอย่าง โดยเฉพาะในช่วงศตวรรษที่17, นักเดินทางทั้งหลายต่างต้องบันทึกสิ่งที่พวกเขาได้เห็นได้เจอในต่างแดนด้วย การวาดรูป  และจากรูปวาดเหล่านั้นศิลปินและ นักประพันธ์อย่างShakespeareจึงสามารถสร้างศิลปะและละครซึ่งบอกเล่าถึงดินแดนใหม่ๆ เป็นการเปิดโลกทัศน์ให้กับผู้คนในสังคมต่อไป"


Philippaบอก ว่าอุปกรณ์วาดเขียนที่พกพาได้ถือเป็นสิ่งสำคัญมากๆ พวกเขายังไม่มีดินสอ(กว่าจะมีดินสอแบบทุกวันนี้ก็ช่วงปลายศตวรรษที่18โน้น) สิ่งที่นิยมเอามาใช้วาดเขียนในยุคนั้นจึงเป็นแผ่นบอร์ดเคลือบเจสโซ(Gesso) ซึ่งเป็นวัสดุผสมมีเชื้อกาว,กระดูกบดและสี สามารถใช้ของที่มีหัวเป็นเงิน(silver point)วาดแล้วลบออกได้ด้วยน้ำลาย ,หนังสัตว์อบแห้ง(Vellum and Parchment)ที่จะให้ดีต้องเป็นหนังลูกวัวโดนแท้ง,แท่งถ่านอมน้ำมัน, ปากกาขนนกQuill(ส่วนมากเป็นห่าน)ที่ต้องเอาเข้าเตาอบแล้วเอามาเหลาเพื่อให้แกนของมันแข็งพอซึมซัมหมึก ...แต่ละอย่างแค่ฟังผมก็เหนื่อยแล้ว  แต่ Philipa  ยังใจดีให้ผู้เข้าร่วมworkshopได้ลงมือใช้techniqueเหล่านี้กันด้วยตัวต่อตัว! ผลลัพธ์ที่ออกมาก็คือทุกคนมุ่งไปทำปากกาขนนกของตัวเองกันหมด แต่ปรากฏว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด กว่าจะเหลาปลายปากกากันได้ก็ยอมแพ้กันไปหลายคน


อีกเทคนิคที่น่าสนใจก็คือ Cartooning หรือการลอกแบบเวลาทำรูปเหมือนของบุคคลสำคัญต่างๆ อาธิเช่นพระราชินีอลิซาเบธที่หนึ่งก็จะมีรูป"พิมพ์นิยม"ที่ทรงสั่งให้ศิลปินหลวงวาดขึ้นมา แล้วทำการเจาะรูตรงลายเส้น เพื่อที่เวลาประชาชนคนอื่นๆต้องการจะตีพิมพ์รูปเหมือนของท่านนั้น สามารถนำเอาตัวแบบหรือcartoonนี้ไปฝนผงถ่าน แล้วก็ต่อจุดวาดตาม เพื่อให้รูปที่ออกมาในทุกๆสื่อมีลักษณะที่เหมือนๆกัน นอกจากราชวงศ์แล้ว นักการเมือง หรือคนชั้นสูง รวมไปถึงศิลปินที่มีชื่อเสียงอย่างShakespeareเอง ก็มีภาพแบบcartoonเหมือนกัน สงสัยว่าราชวงศ์ไทยในสัมยนั้นจะมีภาพต้นแบบอยางนี้รึเปล่านะ?
(เทคนิคนี้ถูกนำมาใช้เวลาออกแบบลวยลายปักผ้าที่วิจิตร ละเอียดยิบในสมัยนั้นเช่นกันจ้า)
ในช่วงท้ายของงาน ผมได้มีโอกาสคุยกับPhilipaเป็นการส่วนตัว เพราะสนใจเรื่องการวาดหมึกลงหนังสัตว์เป็นพิเศษ ผมเล่าให้เธอฟังถึงเรื่องหนังตะลุงของบ้านเรา ซึ่งเราทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกันว่าคนสมัยโบราณที่คิดเทคนิคเหล่านี้ช่างอัจฉริยะมากๆ และน่าสนใจที่"ศิลปะ"กับ"ความเชื่อ" มักจะผสมกลมกลืนกัน อย่างในกระบวนการทำหนังตะลุงที่เชื่อว่า หนังที่จะนำมาทำตัวนาง จะต้องเป็นวัวเพศเมียบริสุทธิ์ หรือตัวฤาษีจะต้องเป็นหนังควายแก่เท่านั้น ฯลฯ คุยไปคุยมาถูกคอ เธอก็ยื่นแผ่นParchmentของเธอมาให้ลองวาด โดยใช้หมึกsepia ซึ่งจะลอยอยู่ด้านบนของหนังอย่างสวยงาม "มันเป็นเทคนิคที่พิเศษมาก" Philipaบอก พร้อมกำชับว่าอย่าไปโชว์ให้คนอื่นๆดู "หนังมันแพงมากๆนะ ฮาๆ" ทำเอาผมอมยิ้มไปจนจบworkshopเลยทีเดียว

ตอนขากลับผมเดินผ่านThe Great Hallหรือห้องโถงใหญ่อันเป็นเอกลักษณ์ของBritish Museum แอบเห็นกลุ่มคนจำนวนมาก มามุงล้อมดูอะไรกัน จนตอนแรกนึกว่าเหล่าผู้ประท้วงได้เดินทางมาถึงเสียแล้ว! แต่ที่จริงเป็็นผู้คนที่อยากมาร่วมกิจกรรมวาดรูปเช็คเสปียร์กันต่างหาก โดยมีคุณลุงนักแสดงแต่งตัวเป็นเช็คเสปียร์มานั่งเป็นแบบให้ตรงกลาง ล้อมรอบไปด้วยรูปวาดขนาดใหญ่และผู้เยี่ยมชมมากมายที่ทั้งสนุกกับกิจกรรมและได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ ความสำคัญของบุคคลและเหตุการณ์ในอังกฤษจากสมัยก่อน มาเชื่อมโยงให้เข้ากับความเป็นไปของเราในปัจจุบัน เสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนๆ คนในครอบครัว ไปจนถึงสร้างมิตรภาพใหม่ๆในสถานที่แห่งนี้..

ขณะที่มองเห็นรอยยิ้มของผู้คนรอบข้าง ในใจก็นึกไปว่าอยากให้พวกรัฐบาลที่ตัดงบศิลปะและการศึกษามาร่วมworkshopนี้ด้วยจัง

Saturday, 20 October 2012

Lost Property


The first time I lost my passport was at a dirty pub called Macbeth. 
"Manflu" was playing. A punk band fronted by Aza Shade, a fellow csm student,  beautiful girl from Kazakhstan with purple hair and a racous voice to blow your socks off. A younger funkier version Karen O, if you will.
While their guitar and drums burst out the heavy tunes, I couldn't stop my body from dancing and jumping all over the tiny, crowed dance floor. That moment was euphoric. But what was soon to follow was more like a great panic when, as I was leaving the place as drunk as a monkey, I realised my passport was missing from my jacket pocket. Yes, you may wonder "Why would anyone in his right mind carry around his passport to a gig?"  Well, firstly I was young and foolish. Secondly, I got told off before by bouncers for not having proper ID. From that night though, I have learnt that not getting in to a club is a lot better than to risk losing a passport. 

So there I was, at Hoxton police station the next day, telling the Police Officer "I must have dropped it somewhere.." He didn't really respond, just shook his head and gave me the police report with his scribbles on it.

It wasn't until the second time though, that I really recognised that buzzing feeling before losing my precious something.
I guess it sounds silly but my mind just knew it was going to happen. Precisely at 18:05, I got on the no.23 bus with heavy grocery bags, in them were all the asian goodies ready to be cooked for my dinner party that night. I was excited, exhausted and buzzing at the same time. I then started to feel anxious, knowing that I've gone over my body limit and my consciousness wasn't really quite there. I even tapped my pockets to check if I had everything...and although it was there at that moment, a few minutes later as I got off the bus i realised my wallet continued it's journey with the no.23. Desperately running after that bus, with 5kg of rice along with the ingredients for a perfect green curry for four, my mind kept retracing the possible moment my wallet left me. Amazing how it only takes a split second to lose something I hold so dear. Then there it was, that emptiness in my stomach; not from hunger, but from realising how flaky life really is. Later I managed to hop on the next no.23, explaining how I dropped my wallet on the bus infront, and the driver was kind enough to let me tag along to their last stop; the bus garage in clapham. Finally, at 10pm, I caught up with the no.23 in the garage, but this time it was empty. No people. No wallet. The driver offered me a cigarette. He suggested calling the TFL Lost and Found office the next day. I instead called my banks and cancelled all my cards. 2 weeks later the TFL was the one contacting me. I went to pick up my wallet at their Lost and Found office at baker street. Although it was a lot thinner with all my cash missing; all the cards were there and my good old wallet was again back in my life.

Since then I have become very wary of that buzzy feeling. Every now and then when I start to feel like I've done too much, going over my physical and mental limit, I would tell myself to stop, cancel those meetings, call in sick and let the world go by without me for a day or two. Meanwhile I would hold on to my belongings very closely and double check that everything  is where it is supposed to be. People say I'm crazy, but those who are close to me would understand. One has to listen to one's instinct - no explanation needed.

So on that Thursday night, at the buzzing opening party inside a small gallery in soho, I was particularly nervous. After a long day at school, I knew I was pushing my limit and, sure enough, the familiar feeling was there again. It sent warning signs all over my body but somehow I chose to ignore it. I put my coat in the cloakroom, thinking to myself "there's no turning back now". 

My instinct was proven right.
Someone in the crowd approached me, asking what I was drinking. 
We started to talk and before I knew it, my most precious belonging was lost.

My heart was stolen, and was never to return.

Saturday, 6 October 2012

#Fashion:Jumpsuit affair

JUMPSUIT AFFAIR:

 
(painting by Katie Comodore)
 
 Anyone who knows me would know that I LOVE JUMPSUITS.
For me it's the perfect combination of style and comfort....also it's that 80s appeal, shoulderpad, taliored cut, smartwear that I would find in my mum waldrobe when I was a child. 
Mind you she was(and still is) quite a fashionista in those day. Although we're not rich but she always dress to impress! I guess it's the entertainment business we're in...but ayway, it's obvious that passion for fashion can be passed on in the family!

(Photo by Linda Cooper)
From Exhibition openings to dancing on the floors, these outfits are statement piece..and also allow you to move quite freely!  On a sunny day(not we have that many in England...), it can be quite relaxing look too....well, kind of.

Jumpsuits/Onesies/Bodysuits (what ever u fancy to call them) of mine are usually from the Vintage shop, like Rockit, Beyond  Retro, or The Blitz in Brick lane...but thanks to Jessie J, now the one piece look has been back on the mainstream fashion scene again..so while it's more difficult to find the second hand one with reasonable price (as they're gone so quick), you get some funky designers coming up with nice new jumpsuits as well! Like this one from Religion. AMAZING.
(photo by Jesus Madrinan)
One down point is that, like any other statement piece, people DO remember you wearing them...so I have to quite careful not to wear the same jumpsuit to the same crowd too often....also it's quite 'in you face' so some crowd wont really know how to react to it...
I wore a couple of these in Bangkok on a few party occassions. Although attention on the dancefloor was fun, but being stared all the way to the party and going home by basically every human being in the city wasnt very fun to be honest.

oh well, GOOD OLD LONDON!

Sunday, 23 September 2012

Memory ; สิ่งที่คงอยู่

  
ท่ามกลางแสงแดดหลงฤดูที่ส่องผ่านทิวไม้ตอนบ่ายแก่ๆ ผมกับคุณพลอย คณิตา มีชูบท ก้าวเดินกันอย่างเงียบๆ ในโซนตะวันตกของ Highgate Cemetery 
  
สุสานแห่งนี้เปิดบริการตั้งแต่ปี1893 มาจนถึงปัจจุบัน เป็นที่นอนหลับชั่วนิรันดร์ของผู้คนหลายพันคน รวมทั้งเหล่าผู้มีชื่อเสียง อาธิ  นักปรัชญา Karl Marx, เจ้าพ่อวัฒนธรรมพังค์ Malcolm McLaren และ ศิลปิน Anna Mahler  โดยหลุมศพทั้งใหม่และเก่าต่างมีดีไซน์และคำจารึกบนหลุม ซึ่งบ่งบอกถึงตัวตนของผู้ที่ถูกฝังไว้อย่างชัดเจนและน่าสนใจ: บางหลุมเป็นหินสลักรูปทางศาสนา มีไม้กางเขนหรือเทวดา, บางหลุมเป็นฮวงซุ้ยแบบจีน, บางหลุมเป็นแท่งหินอ่อนสีดำเรียบๆ ประหนึี่งงานรูปปั้นศิลปะร่วมสมัยใน Tate Modern…

“ถ้าตายไป…หลุมศพของเราจะเป็นยังไงนะ?” คุณพลอยถามขึ้น 
เป็นคำถามที่เราคงไม่ได้ถามกันบ่อยๆ แต่ผมว่ามันน่าสนใจดี...
เพราะคนในปัจจุบัน มักหลีกเลี่ยงที่จะพูด(และคิด)ถึง “ความตาย” ด้วยวิถีความเป็นอยู่สมัยใหม่ที่รวดเร็ว ฟุ้งเฟ้อ ชีวิตจึงกลายเป็นเหมือนนิทาน และความตายก็กลายเป็นสิ่งไกลตัว…พึงรังเกียจ
น้อยคนนักที่จะตั้งคำถามว่า เมื่อเรา หรือคนที่เรารัก เดินทางมาถึงบทสุดท้าย (ที่ไม่มี happily forever after) เราจะรับมือกับมันอย่างไร? เราจะทิ้งอะไรไว้เบื้องหลังเราได้บ้าง?

ผมกับคุณพลอยเป็นเพื่อนร่วมห้องเรียน สาขา MA Communication Design มหาวิทยาลัย Central Saint Martins เป็นคณะที่บังเอิญมีคนไทยอยู่กันแค่สองคนทั้งชั้น เราจึงสนิทกันเป็นพิเศษ
ในช่วงแรกๆ เนื่องจากภาษาอังกฤษที่ยังไม่แข็งแรงนักของเธอ ผมเลยต้องเป็นล่าม แปลและอธิบายงานของเธอให้อาจารย์และเพื่อนๆฟังเสมอ โดยเธอนั้นมีความสนใจเรื่อง ความทรงจำ (memory) ต้นไม้ (trees) และเทพนิยาย (fairy tales) แต่สิ่งเหล่านี้ถูกเชื่อมโยงกันด้วยอะไรและทำไมนั้น กลับเป็นคำถามที่ยากจะตอบสำหรับเธอ…
จนเวลาผ่านไปร่วมปี อาศัยการซักถาม(และกดดัน)จากอาจารย์ที่ปรึกษา บวกกับความกล้าหาญที่สูงได้ที่  เธอจึงเริ่มเล่าถึงเรื่องของคุณย่าที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อนด้วยโรคมะเร็ง “ความรักที่คุณปู่มีให้ต่อคุณย่าตลอดช่วงเวลาที่ท่านเริ่มป่วยจนสิ้นใจ เป็นแรงบันดาลใจในการสร้างผลงานของดิฉัน” คุณพลอยกล่าวในห้องเรียนพร้อมน้ำตาที่ปริมออกมาเล็กน้อย “ดิฉันอยากจะเล่าเรื่องความรักของพวกเขา ที่ยังคงสวยงามแม้ในเวลาอันสิ้นหวังของชีวิต”
นับแต่วันนั้น เธอเริ่มสร้างชุดผลงานชื่อ “A Garden of Illuminating Existence” เป็นภาพตัดแปะ(collage) ที่ใช้สิ่งพิมพ์สมัยวิคตอเรี่ยน, รูปวาดทางการแพทย์และต้นไม้นานาชนิด, ดอกไม้แห้ง ไปจนถึง รูปภาพเก่าๆของคุณปู่และคุณย่า สร้างออกมาเป็น ทิวทัศน์ภายใน(internal landscape) ที่ซึ่งรูปทรงของพรรณไม้ ขนานไปกับลักษณะทางกายภาพในร่างกายมนุษย์ เซลส์ต่างๆกลายมาเป็นดอกไม้สีสด ท่ามกลางรูปถ่ายและรูปวาดที่ถูกกรีดตัด เป็นลายธรรมชาติละเอียดอ่อน เรียงซ้อนกันอย่างมีมิติ กลายเป็นเสมือนป่าในเทพนิยายอิงชีววิทยา มีตัวละครต่างๆเล่าเรื่องราวการต่อสู้ที่เจ็บปวดกับเนื้อร้าย และความเหนื่อยล้าทั้งใจกายของคนรอบข้าง แต่ละชิ้นทวีความสาหัสขึ้นเรื่อยๆ จนถึงชิ้นที่ชื่อ “Six feet under” ภาพสูงใหญ่กว่าสองเมตร สื่อถึงการยอมแพ้ต่อโรคร้ายของคุณย่าของเธอ “แม้จะเป็นเรื่องในอดีต ก็ยังเป็นเรื่องยากมากที่จะนำมาพูดถึง…ยิ่งเวลาเอารูปคุณย่ามาตัดแปะไปด้วยยิ่งลำบากใจ” คุณพลอยเล่า
“แต่ตอนที่ทำ ก็รู้สึกเหมือนเป็นการบำบัดแบบหนึ่ง ทำให้เราได้มองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริงในมุมมองใหม่และเข้าใจมันมากขึ้น เข้าใจว่าความตายเป็นธรรมชาติ และความตระหนักรับรู้ถึงการมีอยู่มัน สิ่งนี้เป็นแรงกระตุ้นให้ทำงาน ทำส่ิงที่อยากทำในแต่ละวัน เพื่อที่ว่า หากเราไม่ตื่นในวันพรุ่งนี้ ก็จะไม่เสียดายหรือเสียใจ”

ต่อมาไม่นานคุณพลอยก็จบการศึกษาปริิณญาโทด้วยคะแนนที่สูงเป็นอันดับต้นๆของคณะ ผลงานของเธอได้รับความสนใจอย่างมาก และได้ตีพิมพ์รวมเล่มเคียงข้างนักเขียนชื่อดังอย่าง Stephen King และ Will Self ใน Granta หนังสือวรสารชื่อดังจากCambridge วางขายไปทั่วอังกฤษและอเมริกา
โดยมีการจัดงานสัมนาและนิทรรศการเปิดตัวหนังสือเล่มนั้นที่ private club สุดหรูแหงหนึ่งในโซโห บนเวทีวันนั้นมี Michael Salu ผู้กำกับศิลป์และบรรณาธิการจากสำนักพิมพ์, หนึ่งในสองพี่น้อง Chapman Brothers ศิลปินสุดห่ามที่พึ่งจัดงานนิทรรศการใน Whitechapel gallery, และ คุณ พลอย ที่ใส่ชุดสูทสีครีมเรียบๆ นั่งตอบคำถามและอธิบายผลงานของตัวเองต่อหน้าผู้ฟังนับร้อย

“ดิฉันเห็นว่า ชีวิตคนเรามีความสวยงามอยู่ในทุกเวลา แม้กระทั่งเวลาที่มืดมนที่สุด”

ทำให้ผมที่นั่งดูอยู่อดปลื้มใจไมได้
ปลื้มในความซื่อสัตย์ต่อตัวเองของศิลปินไทยคนหนึ่ง ที่กล้าจะถ่ายทอดเรื่องราวส่วนตัวออกมาจากใจจริง
ถึงมันจะเป็นความทรงจำที่หดหู่ แต่ผลสุดท้ายสิ่งนั้นกลับเป็นอารมณ์ที่ทุกคนเข้าถึงได้
ถึงคุณย่าของเธอจะเสียไปนานแล้ว แต่เรื่องราวทั้งทุกข์และสุขของคุณย่าก็ยังคงอยู่ในความทรงจำ รวมถึงความตายของท่าน ที่กลายมาเป็นแรงบันดาลใจในการใช้ชีวิตให้กับเธอ สิ่งเหล่านี้่ถูกถ่ายทอดจากหััวใจสู่แผ่นกระดาษ ทำให้ผลงานชุดนี้ เป็นทั้งการปลดปล่อยและเยียวยา ให้กับคุณพลอยและคนอื่นๆ ที่มีประสบการณ์คล้ายกัน
และถึงแม้ภาษาอังกฤษของเธออาจจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่ทุกๆภาพถูกอันแน่ไปด้วยความจริงใจ ความรัก และ ความอาวรณ์ต่อชีวิต งานของเธอสามารถเป็นที่เข้าใจได้โดยไม่จำเป็นต้องถูกแปลเป็นภาษาใดๆ…

เพราะสุดท้ายแล้วมนุษย์ทุกๆคน ไม่ว่าจะเชื้อชาติไหน พูดภาษาอะไร เมื่อตายไปแล้ว ต่างไม่สามารถเหลืออะไรไว้บนโลกนี้ ได้นอกจากหินบนหลุมศพ และความทรงจำในหัวใจของคนที่รักเรา เท่านั้นเอง